امروز ک زنگ اول فارسی داشتیم
بچه ها میپرسیدن چند شدن !
راستش من از بالای 15 راضیم :)
رفتم ازش بپرسم نمرمو
خانم میشه لطفا نمرمو بگید ؟!
دفترشو باز کرد تا باز کنه گفتم خیلی بد شدم ؟ :)
چشماشو ب علامت تایید باز و بسته کرد
گفت 15.5
من زیر لب ( خداروشکر )
و اضافه کرد ب طرز کاملا افتضاح و لحنی ک
هر لحظه امکان ترکیدن بغضم بود :
تو کلا تو همین رنجی پارسالم همین بودی !
اومدم نشستم
هر لحظه جلو تر میزرفت زمان بیشتر از خودم حالم بهم میخورذ
میخواستم برگردم خونه , از این افتضاح تر نمیشد
هر کی میرفت میپرسید 19 یا 20 شده بود .....
داشتم از هم میپاچیدم
من از نمرم راضیم نمیدونم چرا انقدر جو برام سنگین بود
حس میکردم ی دختر عیب دار مریض وسط
کلی ادم سالم و بی نقص و خجالت میکشیدم :)
دوباره باز شنیدن تیکه از ته کلاس شروع شد
بازم ناراحتی و ریختن تو خودم شروع شد
بازم درگیریایه فکری مضخرف ک نمیزارن درس بخونم شروع شد
من قرار بود این ترم مث ی سال جدید شروع کنم
با تغییر با برنامه تر با تلاش بیشتر
ولی انگار مدرسمون نحسه !

بیخیالش .....
خدایا منو از دست این ادمای مضخرف نجات بده :)